Kamikaze rijden
Blijf op de hoogte en volg Sjoerd
09 September 2012 | India, Haridwār
Dag 35: 09-09-2012
We staan op tijd op, en nemen een lekker ontbijt voordat we vertrekken. Omdat de wegen in India niet zo goed zijn, wordt het een pittige dag, zo is ons beloofd. Dat hebben we geweten. Nadat we ons door de ochtendspits hadden gewurmd komen we op de snelweg, ik dacht nog: 'dat gaat lekker!', maar na een paar kilometer houdt deze weg op en krijgen we een omleiding door wat plaatsjes. In totaal moeten we 6 x van de weg af en met erg veel verkeer op een smalle weg vol met gaten, is het dringen. Het lokale verkeer vliegt als mieren in een mierennest door elkaar heen en de sterksten, de bussen en vrachtwagens, drukken alles aan de kant tijdens hun poging de grote gaten te mijden.
Na een bezoekje aan MacDonald gaan we de provinciale weg op en komen in een overlevingstocht terecht. We doen 4 uur over 100 km en slalommen er wat af. Slalommen om de gaten en het overige verkeer te ontwijken. Ze rijden Martin een deuk in de koffer en een scooter ramt mijn koffer er af. De schade valt mee, het slotje is stuk, maar de constructie is in tact. Een paar tie-raps nemen de functie van het slotje over en het feest gaat weer verder.
We zien nog wat waterbuffels, apen en erg veel koeien die ook nog eens middenop wat ze hier een weg, noemen lopen of liggen.
Moe, maar met een bijzondere rit achter de rug, komen we aan in Haridwa, waar we nog een uurtje moeten zoeken naar het hotel , er waren daar maar 3hotels met dezelfde naam! Uiteindelijk het hotel gevonden, maar toen kwamen we erachter dat de reservering niet klopte, gelukkig was er voldoende plaats en konden we onze, van transpiratie, natte kleding uitdoen en douchen. Als dan even later het buikje aangenaam gevuld is, lachen we weer en kijken we uit naar morgen.
Mijn zomermotorbroek heeft ook een scheurtje opgelopen onderweg en is door het hotelpersoneel naar een kleermaker gebracht en voor 50 roepies, 1,50 euro, was dat probleem ook weer opgelost.
Door het wisselen van olie (gisteren) loopt het motortje weer als een zonnetje, dus wie doet me wat.
We staan op tijd op, en nemen een lekker ontbijt voordat we vertrekken. Omdat de wegen in India niet zo goed zijn, wordt het een pittige dag, zo is ons beloofd. Dat hebben we geweten. Nadat we ons door de ochtendspits hadden gewurmd komen we op de snelweg, ik dacht nog: 'dat gaat lekker!', maar na een paar kilometer houdt deze weg op en krijgen we een omleiding door wat plaatsjes. In totaal moeten we 6 x van de weg af en met erg veel verkeer op een smalle weg vol met gaten, is het dringen. Het lokale verkeer vliegt als mieren in een mierennest door elkaar heen en de sterksten, de bussen en vrachtwagens, drukken alles aan de kant tijdens hun poging de grote gaten te mijden.
Na een bezoekje aan MacDonald gaan we de provinciale weg op en komen in een overlevingstocht terecht. We doen 4 uur over 100 km en slalommen er wat af. Slalommen om de gaten en het overige verkeer te ontwijken. Ze rijden Martin een deuk in de koffer en een scooter ramt mijn koffer er af. De schade valt mee, het slotje is stuk, maar de constructie is in tact. Een paar tie-raps nemen de functie van het slotje over en het feest gaat weer verder.
We zien nog wat waterbuffels, apen en erg veel koeien die ook nog eens middenop wat ze hier een weg, noemen lopen of liggen.
Moe, maar met een bijzondere rit achter de rug, komen we aan in Haridwa, waar we nog een uurtje moeten zoeken naar het hotel , er waren daar maar 3hotels met dezelfde naam! Uiteindelijk het hotel gevonden, maar toen kwamen we erachter dat de reservering niet klopte, gelukkig was er voldoende plaats en konden we onze, van transpiratie, natte kleding uitdoen en douchen. Als dan even later het buikje aangenaam gevuld is, lachen we weer en kijken we uit naar morgen.
Mijn zomermotorbroek heeft ook een scheurtje opgelopen onderweg en is door het hotelpersoneel naar een kleermaker gebracht en voor 50 roepies, 1,50 euro, was dat probleem ook weer opgelost.
Door het wisselen van olie (gisteren) loopt het motortje weer als een zonnetje, dus wie doet me wat.
-
12 September 2012 - 20:34
Hans Pierik:
Hallo daar,
Dat heeft wel erg lang geduurd voor dat we weer wat van je mogen horen. Wat een halvezolen daar!!!!! die lui zijn totaal van de potgerukt als die daar zo achterlijk rijden. Pas wel erg goed op je zelf joh. Wel mooi dat ik je ooit een slaom hebt geleerd, komt nu wel van pas.
Wel weer leuk dat je weer zo veel wilt tegen komt en dan bedoel ik niet het verkeer. Zie helaas geen foto's maar dat zal nog wel komen.
Is het nu niet vreemd dat het einde in zicht is?
We horen graag veder van jou.
Groeten,
Hans.
-
12 September 2012 - 20:40
Marjon:
Hi Sjoerd!
Da's lang geleden zeg. Die radio stilte was helemaal niets en ik heb Frieda herhaaldelijk van haar dagelijkse bedoening af gehouden om te weten hoe het allemaal ging. In elk geval leer ik nu dat je volleerd slalommer bent. Je verdient een diploma, hoewel, je bent er niet letterlijk zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Maar dat was snel en goedkoop opgelost begrijp ik. Je maakt wat mee op zo'n reis. In elk geval heb je hele aparte en vreemde situaties het hoofd geboden. Gelukkig gaat alles oke en zijn jullie allemaal oke. Houden zo.
Liefs,
Marion.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
