Over de grens naar Iran
Blijf op de hoogte en volg Sjoerd
21 Augustus 2012 | Iran, Tabriz
Dag 16: 21-08-2012
Vanmorgen vroeg op en na het ontbijt om 08.00 uur naar de motoren om deze te gaan oppakken. Dan worden we onaangenaam verrast John zegt ”ik voel me niet goed en ik zweet als een rund”. We kijken hem aan en zien hem in elkaar zakken, gelukkig stond Hans vlak naast hem en greep hem vast. 'Even zitten', zei Hans tegen John en hij draaide nog met z’n ogen. Een beetje water en hij was weer aanspreekbaar. 'Een taxi bellen en naar het ziekenhuis!', riep de hoteleigenaar, en zo geschiedde. Wat nu, zeiden we tegen elkaar, even snel overleggen met Rob en weg was hij met John.
We gaan maar naar de grens, want daar moeten we toch lang wachten en het is maar 15 km. Daar aangekomen worden we als motorrijders apart genomen en moeten maar liefst 4 x onze pas laten zien. Het duurt en duurt en dan komen de passen terug met de mededeling: Eén van jullie heeft een probleem! Het is Hans. Hij moet mee en zijn hele motor wordt doorgelicht en onderzocht, waarom weten we nog niet. Dan eindelijk naar de Iraanse kant van de grensovergang en dan begint het hele verhaal weer opnieuw met de passen en de koffers. Alles gaat erg langzaam. Onze papieren voor het invoeren van de motoren worden meegenomen en er komen diverse mannen even kijken naar de motoren. Om 09.00 uur aan de Turkse kant van de grens en het is intussen bijna 12.00 uur voordat we aan de Iraanse kant van de grens zijn als we een sms van Rob krijgen. John mag over een uur het ziekenhuis uit, ze zullen dan de motor ophalen en ons nakomen. Nu, om 21.00 uur 's avonds, zijn we net over en als ik dit schrijf weten we nog niet wat John gehad heeft en hoe het nu gaat. Om 12.30 uur mogen we weg bij de grens van Iran en gaan we geld wisselen, tevens moeten Martin en ik nog een verzekering voor Iran afsluiten voor de motor. De hele tijd waren er 3 mannen die ons met van alles hielpen en toen we geld hadden gewisseld kwam de aap uit de mouw. Ze hadden onze papieren nog en we dachten dat ze van douane waren. Maar nee hoor, ze wilden 40 euro voor de hulp bij de grensovergang. 'Dat gaat mooi niet door!', riepen we in koor, en na een dreigende houding van onze kant, hebben we ze een paar tientjes gegeven, want anders hadden ze enkele van ons aangepakt.
Trouwens, met het geld wisselen ben ik in 1 keer miljonair geworden, ik kreeg voor 100 dollar 2.100.000 Iraanse rial. Een pak geld dat niet eens in mijn portemonnee past!
We hebben voor het eerst gegeten in Iran en het was erg lekker. Voor nog geen 4 euro per persoon, waarbij ook nog 2 blikken cola. Als we verder rijden, zien we een erg droog en dor landschap, het lijkt wel een maanlandschap, maar we zitten toch nog maar op 1600 meter hoogte. De eerste plaatsjes waar we doorheen komen doen me denken aan een plaatsje uit een cowboyfilm. Andere plaatsen zijn erg vies en rommelig met erg veel bedrijfjes langs de weg, waar men het niet zo nou neemt met het milieu. Het is erg warm en we rijden dan ook snel door naar Tabriz, waar we even na 20.00 uur aankomen, erg warm en moe. Nu gaan we eten; 21.15 uur. John is intussen ook binnen hij heeft 2 uur aan het infuus gelegen wegens vochttekort, nog meer drinken dus voor ons allen.
Vanmorgen vroeg op en na het ontbijt om 08.00 uur naar de motoren om deze te gaan oppakken. Dan worden we onaangenaam verrast John zegt ”ik voel me niet goed en ik zweet als een rund”. We kijken hem aan en zien hem in elkaar zakken, gelukkig stond Hans vlak naast hem en greep hem vast. 'Even zitten', zei Hans tegen John en hij draaide nog met z’n ogen. Een beetje water en hij was weer aanspreekbaar. 'Een taxi bellen en naar het ziekenhuis!', riep de hoteleigenaar, en zo geschiedde. Wat nu, zeiden we tegen elkaar, even snel overleggen met Rob en weg was hij met John.
We gaan maar naar de grens, want daar moeten we toch lang wachten en het is maar 15 km. Daar aangekomen worden we als motorrijders apart genomen en moeten maar liefst 4 x onze pas laten zien. Het duurt en duurt en dan komen de passen terug met de mededeling: Eén van jullie heeft een probleem! Het is Hans. Hij moet mee en zijn hele motor wordt doorgelicht en onderzocht, waarom weten we nog niet. Dan eindelijk naar de Iraanse kant van de grensovergang en dan begint het hele verhaal weer opnieuw met de passen en de koffers. Alles gaat erg langzaam. Onze papieren voor het invoeren van de motoren worden meegenomen en er komen diverse mannen even kijken naar de motoren. Om 09.00 uur aan de Turkse kant van de grens en het is intussen bijna 12.00 uur voordat we aan de Iraanse kant van de grens zijn als we een sms van Rob krijgen. John mag over een uur het ziekenhuis uit, ze zullen dan de motor ophalen en ons nakomen. Nu, om 21.00 uur 's avonds, zijn we net over en als ik dit schrijf weten we nog niet wat John gehad heeft en hoe het nu gaat. Om 12.30 uur mogen we weg bij de grens van Iran en gaan we geld wisselen, tevens moeten Martin en ik nog een verzekering voor Iran afsluiten voor de motor. De hele tijd waren er 3 mannen die ons met van alles hielpen en toen we geld hadden gewisseld kwam de aap uit de mouw. Ze hadden onze papieren nog en we dachten dat ze van douane waren. Maar nee hoor, ze wilden 40 euro voor de hulp bij de grensovergang. 'Dat gaat mooi niet door!', riepen we in koor, en na een dreigende houding van onze kant, hebben we ze een paar tientjes gegeven, want anders hadden ze enkele van ons aangepakt.
Trouwens, met het geld wisselen ben ik in 1 keer miljonair geworden, ik kreeg voor 100 dollar 2.100.000 Iraanse rial. Een pak geld dat niet eens in mijn portemonnee past!
We hebben voor het eerst gegeten in Iran en het was erg lekker. Voor nog geen 4 euro per persoon, waarbij ook nog 2 blikken cola. Als we verder rijden, zien we een erg droog en dor landschap, het lijkt wel een maanlandschap, maar we zitten toch nog maar op 1600 meter hoogte. De eerste plaatsjes waar we doorheen komen doen me denken aan een plaatsje uit een cowboyfilm. Andere plaatsen zijn erg vies en rommelig met erg veel bedrijfjes langs de weg, waar men het niet zo nou neemt met het milieu. Het is erg warm en we rijden dan ook snel door naar Tabriz, waar we even na 20.00 uur aankomen, erg warm en moe. Nu gaan we eten; 21.15 uur. John is intussen ook binnen hij heeft 2 uur aan het infuus gelegen wegens vochttekort, nog meer drinken dus voor ons allen.
-
21 Augustus 2012 - 22:38
Hans En Marianne Ter Braak:
Hey Sjoerd, super om jouw verhalen te lezen. Wat een reis ondernemen jullie. Toch wel schrikken als iemand zich ineens niet goed voelt. Zorg goed voor jezelf en nog een hele goede reis. Groetjes va ons. -
21 Augustus 2012 - 23:29
Marjon:
Gaaf!
Sorry lieve Sjoerd, ik bedoel alleen maar dat wij je verhaal hebben, niet dat je met bureaucratie, corruptie en vocht tekort te maken hebt gekregen. Dat spijt me, maar ik ben geweldig blij dat je je verhaal kon seinen! Dat vocht tekort: water, water, water, zorg er alsjeblieft heel erg goed voor. Ik weet dat het moeilijk is, maar goh joh, zorg dat je altijd genoeg bij je hebt, wat er ook gebeurd. Weet je, als dat niet klopt, klopt niets meer, en wij willen je allemaal, helemaal, met z'n allen, gezond terug!
Maanlandschap of niet, je bent in Iran, het grote onbekende. Hoop op je volgende story morgen met goede gezonde berichten!
Liefs,
Marjon.
-
21 Augustus 2012 - 23:38
Hans Pierik:
He miljonair,
Dat was me het verhaaltje wel, hoe gaat het nu met die Hans? wel ff schrikken toch. We hopen dat het goed gaat met hem? Je gezag kalft wel een beetje af. Dit aangaande die gasten welke geld wilde en toch wat betalen.
Ik hoop dat de ventilator solaas gaat bieden voor zowel jouw als de motor. Nu je in Iran bent blijft er maar een vraag over jullie zouden een gids krijgen voor Iran? Waar is die? Hoor het wel.
Wat een gedoe om een dergelijke grens over te komen, dit zijn wij niet echt gewend. Gelukkig heb je het gered.
Je bent nu miljonair,fijn gevoel lijkt me, zorg er nu maar voor dat de dit land snel achter je laat, hoewel ik weet dat wat dagen in beslag neemt.
Uit je verhaal blijkt ook wel dat je genoeg moet blijven drinken, ga er van uit dat dit jouw niet overkomt.
Zet hem op niets staat nu de eind bestemming meer in de weg.
Veel goede kilometers en een veilige voortzetting.
De Piertjes
-
22 Augustus 2012 - 13:11
Grietje En Bertus Boxem:
Wat een verhaal zeg! Alles is niet leuk.
Hou het van binnen nat met z'n allen
want we verwachten je gezond weer thuis.
Nu miljonair toch genieten van wat mooi is.
Gr. Grietje en Bertus. -
22 Augustus 2012 - 17:43
Paul:
Hoi Sjoerd,
Wat een mooie verhalen! Leuk om je op deze manier te volgen.
Blijf ervan genieten. Succes met Hans en doe voorzichtig.
Groeten,
Paul -
23 Augustus 2012 - 09:13
Marjolein:
Sjoerd,
Denk ook aan je zout, door alle vochtafdrijvijng en zweet kun je daar ook te kort van hebben.
(tucjes, chips, eitje met flink wat zout etc)
(hier spreekt een kenner :) )
xx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
